Galeria

   W dżdżysty kwietniowy poranek elegancka limuzyna alfa romeo zaparkowała przed podjazdem dwupiętrowego domu. Budynek odcinał się od pozostałych kamieniczek w alei Wojska Polskiego na starym Żoliborzu jasnozielonym tynkiem. Drzwi wejściowe miały stylową klamkę i artystycznie kute zawiasy, a mosiężna tablica po lewej stronie informowała, że w willi mieści się prywatna praktyka profesora psychologii Petera Millera.
   Pan Kappa wyłączył silnik i spojrzał w lusterko. Później z zadowoleniem przejechał dłonią po jasnych, zaczesanych do góry włosach, odpiął pas i z trudem przepchnął zwalistą sylwetkę przez niewielkie drzwi samochodu. Przy wejściu przystanął i wcisnął dzwonek. Gdy buczenie elektromagnesu zwolniło zamek, szarpnął za klamkę.
   – Nie dorobiliście się jeszcze doxera? – zapytał wesoło, przekraczając próg. Na środku zatrzymał się i strzepnął pyłek z niegniotącej się marynarki. Gest wyglądał groteskowo, bo mężczyzna miał ponad dwa metry wzrostu i potężne bary atlety. Szyi nie było widać, bo w całości okrywało ją wykończenie bawełnianego golfu, a wrażenia niewymuszonej elegancji dopełniały szare wełniane spodnie w dobrym gatunku oraz wystające spod nich czubki nowiutkich, jasnobrązowych pantofli... więcej »

Z rozdziału III "Szklany klosz"

[ na górę ] [ powrót na stronę główną]