Galeria

Trzy osoby podążyły jego tropem natychmiast, a Jacques przez jakiś czas walczył z wyrzutnią rakiet, próbując umieścić ją na ramionach. Gdy mu się wreszcie udało, zatoczył się i jęknął.
– Cholerny Jones i jego cholerne, pieprzone żelastwo – warknął pod nosem i ze złością kopnął kępę przydrożnego mchu. Gdy okazało się, że to, co brał za miękką poduszkę, było w rzeczywistości pokrytym porostami głazem, zawył, stanął na jednej nodze i balansując, próbował zapomnieć o bólu. Najwyraźniej jednak rwało zbyt mocno, bo w końcu nie wytrzymał i złapał się ręką za nosek buta, jakby ten zdalny masaż mógł złagodzić cierpienie. Uwolniona z lewej strony rura zsunęła się na ziemię i spadając, przygrzmociła mu w zdrową stopę. Znów zaskowytał i łapiąc równowagę wygiął się do przodu. Zbyt ciężki plecak zaatakował, skacząc na plecy jak oszukana kochanka. Przeciążony, próbował jeszcze chwilę walczyć, ale w końcu bagaż przeważył i rymnął jak długi prosto w kolczaste zarośla. Co prawda zdążył osłonić twarz, ale niezbyt dokładnie, bo rosnąca z boku siewka akacji wykonała mu jedno płytkie, choć precyzyjne nacięcie.

Z rozdziału XXV "Ladybug Jungle"

[ na górę ] [ powrót na stronę główną]